Blogs

Serieus iedereen kan zich tegenwoordig coach noemen. Ik zit dus in dat (mijnen)veld. Tussen de “manifestatie-goeroes”, de “high vibe mentors” en de “ik voelde dit intuïtief”-brigade. Hoe overleef ik dat? Idee: ik doe iets met transformatie! Van Depri-Voor naar Tandpastalach-Na. Dus daar gaan we. Enkele Voors waarmee mensen bij mij kwamen. En hoe ze Na coaching weer gingen. Voor: “Ik wil een andere baan. Maar geen idee wat.” Na: “Ik ga sollicitaties in met rust, richting en

In Spanje grap ik vaak: In het Nederlands ben ik hilarisch, in het Engels grappig en in het Spaans… gewoon aardig. Klinkt leuk, maar het raakt wel iets: het is knetterlastig om jezelf te zijn in een nieuwe taal en cultuur. Je denkt dat je met een schone lei begint. Verhuizen, een nieuwe baan, nieuwe relatie of nieuwe vrienden… het voelt alsof je opnieuw kunt starten. Maar je begint helemaal niet opnieuw. Je begint met jezelf. En dat is zowel het probleem als de oplossing.

Iedereen heeft ’m. Dat venijnige stemmetje dat zich precies op het verkeerde moment meldt: “Wie denk jij dat je bent?” "Doe maar niet, straks gaat het mis.” “Andere mensen kunnen dit veel beter.” Bij de één fluistert het. Bij de ander brult het. En heel eerlijk: soms klinkt hij zó bekend, dat we hem verwarren met onze eigen stem. En effectief is 'ie altijd: het houdt je klein, voorzichtig en vooral veilig in het bekende.