Blogs

Ik heb een hypotheek. Ik ben te oud. Ik ga mijn carrière toch niet weggooien. Ik ben gewend aan mijn hoge inkomen. Ik kan dat niet. Ik wil in een groter huis wonen. Mijn tijd komt nog wel. Dit zijn geen feiten. Maar beschermingsmechanismen. Je brein houdt van zekerheid. Van voorspelbaarheid. Van controle. Dus zodra jij iets voelt wat daarbuiten ligt, gaat je hoofd praten. Niet om je tegen te houden. Maar om je veilig te houden. Alleen… veiligheid en groei liggen zelden op

We waren ontzettend gelukkig. Er was geen crisis. En emigreren was nog nooit ter sprake gekomen. Maar onder al die logische gedachten zat één simpele vraag: Wat willen we nú? Niet gebaseerd op vijf jaar geleden. Niet op wat we al hadden opgebouwd. Niet vanuit angst om iets “weg te gooien”. Gewoon: wat voelt op dit moment kloppend?

Serieus iedereen kan zich tegenwoordig coach noemen. Ik zit dus in dat (mijnen)veld. Tussen de “manifestatie-goeroes”, de “high vibe mentors” en de “ik voelde dit intuïtief”-brigade. Hoe overleef ik dat? Idee: ik doe iets met transformatie! Van Depri-Voor naar Tandpastalach-Na. Dus daar gaan we. Enkele Voors waarmee mensen bij mij kwamen. En hoe ze Na coaching weer gingen. Voor: “Ik wil een andere baan. Maar geen idee wat.” Na: “Ik ga sollicitaties in met rust, richting en