Het is maar wat je gewend bent

We waren in Japan en vroegen onze vierjarige wat ze wilde eten.

“𝘞𝘢𝘨𝘺𝘶 𝘣𝘦𝘦𝘧.” was haar antwoord.

Pardon?

Ik was eind dertig toen ik voor het eerst Wagyu at. In een sterrenrestaurant. Best een ding.

Mijn kind dacht daar duidelijk anders over.

Dat die Japanse koeien jarenlang vertroeteld worden en dat je voor een stukje Wagyu in Europa best in de buidel tast, wist ze natuurlijk niet. Ze wist wel dat ze het (heul) lekker vond.

Het is maar wat je gewend bent.

En als iets voor ons als volwassene eenmaal normaal is, voelt het ook niet meer zo bijzonder.

Dat geldt voor luxer gaan leven.

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐞𝐭 𝐳𝐨 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐨𝐰𝐧𝐠𝐫𝐚𝐝𝐞𝐧.

Onze dochter die Wagyu beef kiest, eet net zo makkelijk ook gewoon knakworst. Koud uit blik.

Ze heeft blijkbaar geen intern kwaliteitssysteem dat zegt: 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺, 𝘷𝘢𝘯𝘢𝘧 𝘯𝘶 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘨 𝘈5 𝘞𝘢𝘨𝘺𝘶.

Misschien kunnen we daar als volwassenen nog iets van leren.

𝐖𝐚𝐧𝐭 𝐡𝐨𝐞 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐧𝐨𝐞𝐦𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐰𝐧𝐠𝐫𝐚𝐝𝐞, 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐢𝐧𝐦𝐢𝐝𝐝𝐞𝐥𝐬 𝐠𝐞𝐰𝐞𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐣𝐧?

Een kleiner huis.

Minder werken.

Een lager inkomen.

Een andere carrière.

Minder spullen.

We zijn nogal goed in omhoog kijken.

Wat is de volgende stap?

Wat kan er nog bij?

Wat is de upgrade?

Maar misschien is minder soms helemaal geen minder.

Misschien is het alleen minder van iets waar je inmiddels aan gewend bent geraakt.

𝐃𝐮𝐬: 𝐰𝐚𝐭 𝐯𝐢𝐧𝐝 𝐣𝐢𝐣 𝐢𝐧𝐦𝐢𝐝𝐝𝐞𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐞𝐥 𝐧𝐨𝐫𝐦𝐚𝐚𝐥, 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐯𝐢𝐣𝐟 𝐨𝐟 𝐭𝐢𝐞𝐧 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐠𝐞𝐥𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐚𝐝 𝐠𝐞𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭: 𝐰𝐨𝐰, 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐥𝐮𝐱𝐞?

En andersom:

𝐖𝐚𝐭 𝐳𝐨𝐮 𝐣𝐞 𝐧𝐮 𝐬𝐭𝐢𝐞𝐤𝐞𝐦 𝐚𝐥𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐧𝐨𝐫𝐦𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐩 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐮𝐢𝐭 𝐳𝐢𝐞𝐧, 𝐭𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐥 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐢𝐬𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐧 𝐨𝐨𝐤 𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐢𝐬?

Onze dochter had geen enkele moeite mee met wisselen.

Wagyu vandaag. Knakworst morgen.

Geen oordeel. Geen carrièrepad. Geen lifestyle-doel. Geen identiteitscrisis.

Of zoals mijn Rotterdamse oma zei:

𝐔𝐢𝐭𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐝𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐦𝐚𝐚𝐥 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐞.