Succes is prachtig. Zolang het je niet klemzet. - Over hoe competentie een kooi wordt.
Er zit iets geks aan ergens goed in worden.
Je bouwt iets op. Een carrière, een bedrijf, een bepaalde levensstijl. Je krijgt ervaring, zekerheid, waardering. En voor je het weet, wordt wat ooit een keuze was een vanzelfsprekendheid.
Wat je goed kunt, wordt wat je hoort te doen.
Wat je hebt opgebouwd, wordt iets wat je in stand wilt houden.
Niet per se omdat je er nog blij van wordt. Maar omdat je er goed in bent, anderen erop rekenen en je er veel in hebt geïnvesteerd.
En zo wordt je competentie een kooi.
Je bent niet alleen goed geworden in wat je doet.
Je bent misschien ook gaan geloven dat dit is wie je bent.
Gisteren sprak ik een Nederlander hier in Spanje.
Hij had kozijnen nodig voor zijn verbouwing. Kon geen goed bedrijf vinden. Dacht: dan begin ik het zelf wel.
Nog nooit had hij nagedacht over een loopbaan in de kozijnen. Laat staan ervan gedroomd.
Onwijs tof en ondernemend natuurlijk dát hij het doet. Maar vooral hoe hij erover praatte vind ik mooi. Zonder de vraag die ik bij veel mensen hoor:
Maar dit is toch niet wie ik ben?
Die leek bij hem gewoon... niet zo luid.
Hoeveel van je huidige leven heb je nog zelf gekozen?
En hoeveel is ontstaan doordat je ergens voor leerde en/of goed in werd, promotie maakte en steeds de volgende (naar het leek) logische stap zette?
Wie denk je dat je bent? En van wie moet je dat eigenlijk blijven?
Niet omdat dat verhaal niet klopt. Maar omdat het nooit het hele verhaal is.
Je hoeft niet alles achter je te laten om een andere richting in te slaan. Je neemt je ervaring en kwaliteiten gewoon mee. Die komen altijd van pas. Ook als je iets compleet anders gaat doen.
Misschien hoef je jezelf dus niet opnieuw uit te vinden.
Maar mag je jezelf wel opnieuw leren kennen.
Niet vanuit: wat kan ik nog meer bereiken?
Maar: wat past er nú bij mij, met alles wat ik inmiddels weet en kan?
Want succes is prachtig.
Zolang het niet bepaalt wat je jezelf daarna nog toestaat.
Opmerkingen