Emigreren is vooral cool als je het nog niet hebt gedaan. Over hoe status verdwijnt.
"Wauw, jullie wonen gewoon in Spanje.”
Ik heb het inmiddels vaak gehoord.
“Dat zou ik ook nog wel eens willen.”
“Dat heb ik altijd al willen doen.”
“Wat dapper dat jullie dat hebben gedaan.”
In Nederland klinkt wonen in Spanje als een prestatie.
Als een avontuur.
Als een soort bewijs dat je het leven niet helemaal volgens het standaardboekje leeft.
Maar er is iets ironisch aan emigreren:
𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐚𝐥 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬𝐬𝐲𝐦𝐛𝐨𝐨𝐥 𝐳𝐨𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐛𝐭 𝐠𝐞𝐝𝐚𝐚𝐧.
Want eenmaal hier is het gewoon je leven.
Je bent een van de vele buitenlanders.
Niemand heeft weet van je carrière in Nederland.
Je wordt ook op een hippe VanMoof alsnog keihard van de sokken gereden.
Een Volvo is vooral een te grote auto voor Spaanse parkeerplaatsen.
Vergeet de Quooker maar, want het kraanwater smaakt naar chloor.
En je mooie business casual garderobe?
Veel succes bij 33 graden en 82% luchtvochtigheid.
Je bent weer beginner.
Je moet uitzoeken hoe dingen werken. De taal leren. Nieuwe mensen leren kennen. Je weg vinden in een nieuw systeem.
En na een paar weken is Het Grote Avontuur gewoon:
boodschappen doen, belasting betalen, een loodgieter bellen en je afvragen waarom die er nog steeds niet is. Je merkt hoe je status verdwijnt.
En dan is er nog de andere kant.
Vanuit Nederland kan het romantisch lijken: een buitenlander die zijn droom volgt.
Vanuit hier bekeken ben je óók onderdeel van iets ingewikkelders.
Je brengt geld mee. Je geeft geld uit. Misschien koop of huur je een huis.
Dat is goed voor de economie.
Maar als steeds meer mensen van buitenaf hier komen wonen, stijgen ook de huizenprijzen.
Voor jou is een huis kopen in een mooi Spaans dorp misschien een droom.
Voor iemand die daar geboren is, kan diezelfde ontwikkeling betekenen dat hij er zelf geen huis meer kan betalen.
𝐉𝐨𝐮𝐰 𝐝𝐫𝐨𝐨𝐦 𝐤𝐚𝐧 𝐝𝐮𝐬 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦 𝐳𝐢𝐣𝐧.
Dat haalt de glans er een beetje vanaf.
En misschien is dat juist gezond.
Want wat gebeurt er als het statussymbool verdwijnt?
Als niemand meer onder de indruk is?
Als “wonen in Spanje” niet langer iets is wat je doet, maar gewoon waar je woont?
Dan blijft er een interessante vraag over:
𝐖𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐧 𝐣𝐞 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐨𝐦𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐣𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐛𝐞𝐯𝐞𝐬𝐭𝐢𝐠𝐭 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐡𝐚𝐝?
Misschien is dat wel het onverwachte cadeau van opnieuw beginnen. (En voor sommigen juist een nachtmerrie.)
𝐃𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐝𝐞𝐤𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐨𝐮𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬 𝐡𝐞𝐥𝐞𝐦𝐚𝐚𝐥 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐨 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐫𝐢𝐣𝐤 𝐰𝐚𝐬.
Je bent niet je baan.
Niet je huis.
Niet je inkomen.
Niet het land waarin je woont.
Je bent weer iemand die probeert uit te vinden:
𝐖𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 (𝐡𝐢𝐞𝐫) 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤?
Opmerkingen