Blogs

We waren ontzettend gelukkig. Er was geen crisis. En emigreren was nog nooit ter sprake gekomen. Maar onder al die logische gedachten zat één simpele vraag: Wat willen we nú? Niet gebaseerd op vijf jaar geleden. Niet op wat we al hadden opgebouwd. Niet vanuit angst om iets “weg te gooien”. Gewoon: wat voelt op dit moment kloppend?

Serieus iedereen kan zich tegenwoordig coach noemen. Ik zit dus in dat (mijnen)veld. Tussen de “manifestatie-goeroes”, de “high vibe mentors” en de “ik voelde dit intuïtief”-brigade. Hoe overleef ik dat? Idee: ik doe iets met transformatie! Van Depri-Voor naar Tandpastalach-Na. Dus daar gaan we. Enkele Voors waarmee mensen bij mij kwamen. En hoe ze Na coaching weer gingen. Voor: “Ik wil een andere baan. Maar geen idee wat.” Na: “Ik ga sollicitaties in met rust, richting en

In Spanje grap ik vaak: In het Nederlands ben ik hilarisch, in het Engels grappig en in het Spaans… gewoon aardig. Klinkt leuk, maar het raakt wel iets: het is knetterlastig om jezelf te zijn in een nieuwe taal en cultuur. Je denkt dat je met een schone lei begint. Verhuizen, een nieuwe baan, nieuwe relatie of nieuwe vrienden… het voelt alsof je opnieuw kunt starten. Maar je begint helemaal niet opnieuw. Je begint met jezelf. En dat is zowel het probleem als de oplossing.